(fot. Dave Mandel/Sherdog.com)
Na UFC 198 byliśmy świadkami boju między Mauricio Ruą a Coreyem Andersonem. Były mistrz półciężkiej wygrał to starcie niejednogłośną decyzją. Corey na początku pogodził się z werdyktem, ale gdy zobaczył powtórkę walki, to zmienił zdanie i swoje odczucie przedstawił w ostatnim odcinku MMAJunkie Radio.
Gdy walka się skończyła to zagadałem do Bruce’a Buffera i powiedziałem mu: „Powiedz mi Bruce, powiedz mi teraz zanim to pójdzie w telewizję, przegrałem prawda?” Wiedziałem, że nie zrobiłem wystarczająco dużo w Brazylii by w oczach sędziów zwyciężyć ten pojedynek. Buffer odpowiedział jednak, że nie może nic zdradzić, a moi trenerzy mówili: „O czym ty mówisz? Wygrałeś walkę!”. Wtedy ja odparłem trenerowi: „Trenerze, jesteśmy w Brazylii. Nie wygraliśmy tej walki. Nie będę podnosił rąk do góry.”. W głowie wiedziałem już, że decyzja nie pójdzie w moją stronę. Nie w Brazylii.
Po obejrzeniu taśm z walką ponownie. Corey się jednak zdenerwował i zmienił swoje nastawienie.
Po walce nie byłem zły. Udaliśmy się do szatni i mój trener był wściekły – ciągle wypominał tę decyzję. Wtedy ja mówiłem: „Nie straciłem dużo zdrowia i nie jestem kontuzjowany by nie móc wrócić szybko do klubu. Zrobiłem co mogłem, ale się nie udało. Nie jest to coś z czego trzeba robić aferę.”. Złapałem wtedy za telefon i zacząłem czytać wszystkie te wpisy traktujące o mojej walce. Wróciłem do hotelu, obejrzałem powtórkę z mojej walki i to właśnie wtedy do mnie dotarło, że zostałem obrabowany.
Corey starał się prowadzić bezpiecznie bój, znając mocne strony „Shoguna”, choć trochę żałuje, że nie zaryzykował w trzeciej rundzie i nie spróbował wykończyć Ruy ciosami.
Po walce nie odczuwałem tego tak, że zostałem obrabowany. Myślałem sobie, że może miał dobre uderzenia, którymi mnie częstował, a których nie czułem (…) Mogłem zrobić zdecydowanie więcej w rundzie drugiej. Mogłem będąc w parterze wyprostować pozycję i zadać więcej obrażeń. Ja jednak wolałem pójść bezpieczną drogą. Obawiałem się jego dźwigni skrętowej na staw skokowy z której jest znany. Dlatego chciałem być ciasno i ciężko przylegać klatką piersiową. Wiedziałem, że dzięki temu nie skręci się pode mną. Mógłbym oczywiście zaryzykować, wstać i zacząć go okładać (…) Nie poszedłem po skończenie w momencie w którym powinienem bardziej zaryzykować.
