To nie będą typowe wywiady o karierze, ostatniej walce czy tej, która zbliża się wielkimi krokami. Nie będziemy mówić o tym, ile czasu zajęły przygotowania albo czy wystarczy kondycji na 15 minut. Będziemy, jak przystało na kobiety, rozmawiać o wszystkim i niczym. O facetach, kłopotach z akceptacją w męskim świecie i wielu, wielu innych. Po co? Żeby pokazać, że kobiety uprawiające mieszane sporty walki to piękne, niebezpieczne a przede wszystkim piekielnie interesujące osoby. Zarówno ja, jak i moje bohaterki mamy nadzieję, że przekonamy chociaż garstkę mężczyzn do innego spojrzenia na kobiece MMA, a dziewczyny, które wciąż jeszcze boją się zrobić pierwszy krok w stronę swoich marzeń zrozumieją, że w dzisiejszych czasach „bijesz się jak baba” to ogromny komplement.
Bohaterką, która rozpocznie cykl będzie jedna z najlepszych zawodniczek polskiego MMA – Agnieszka Niedźwiedź (MMA 8-0), która nie tylko w swojej karierze, ale i w życiu czuje się niezwykle spełnioną kobietą.
Zaczniemy dość niewinnie. Kiedy rozpoczęła się twoja przygoda ze sportami walki oraz czy po pierwszym treningu miłość do tego sportu się pogłębiła czy została wystawiona na próbę?
Ze sportami walki jestem związana odkąd pamiętam. Gdy miałam 7 lat mama zapisała mnie na zajęcia judo, więc pierwszego treningu nawet za bardzo nie pamiętam (śmiech). Po 10 latach trenowania judo miałam mały kryzys i przerwę od tatami. W tym czasie brat postanowił zabrać mnie na trening Brazylijskiego Jiu-Jitsu i tak 4 lata temu zaczęła się moja przygoda z MMA. Po paru treningach BJJ dostałam bowiem propozycję walki w MMA i na 3 tygodnie przed pierwszym starciem zaczęłam tak na poważnie trenować i przygotowywać się do walki. Po pierwszych sparingach miałam serdecznie dość i chciałam zrezygnować z pojedynku. Dużo ludzi zaangażowało się w moje pierwsze przygotowania i nie chciałam ich zawieść, wiec chyba tylko dlatego to kontynuowałam.
Dlaczego Kuma? Inspiracją do tego była gra w Tekkena, nazwisko czy ten przydomek ma swoją inną, nietypową historię?
Główną inspiracją rzeczywiście było moje nazwisko. Gdy trenowałam jeszcze judo koleżanka wymyśliła, że niedźwiedź w języku japońskim to kuma i tak się jakoś przyjęło.
Czy kiedykolwiek zdarzyło się że ludzie krytykowali lub wyszydzali to, jaki sport uprawiasz? Czy słyszałaś docinki ze strony innych kobiet lub chłopaków, wśród których jednak wciąż sporty walki są popularniejsze?
Nigdy nie spotkałam się z jakimiś negatywnymi docinkami a propos tego jaki sport uprawiam. Ludzie częściej dziwili się i w sumie nadal dziwią, że uprawiam taki sport. Często słyszę komentarze typu „taka spokojna i niepozorna dziewczyna to niemożliwe, że potrafi się bić”.
Miałaś, a może wciąż masz, jakiś plan B na życie? Że gdyby nie wyszło z MMA to trzeba by było robić coś innego?
Rok temu nie miałam żadnego planu B. Moje myślenie zmieniło się dopiero gdy urodził mi się synek. Teraz nie mogę pozwolić sobie na beztroskie życie sprzed ciąży. Razem z moim chłopakiem musimy zadbać o to, aby małemu niczego nie brakowało, więc powoli zaczynam myśleć nad jakimś planem B. Nadal jednak liczymy na to, że wyjdzie nam w sporcie, a dzięki pieniądzom w nim zarobionym będziemy mogli zainwestować we własny biznes.
Jesteśmy kobietami, to babski wywiad, więc nie mogę cię nie zapytać o ciążę. Jesteś młodą mamą, masz cudownego synka. Jak wyglądały twoje powroty do formy po ciąży? Wiadomo, że po urodzeniu dziecka mija trochę czasu, kiedy organizm wróci do formy zarówno tej fizycznej, jak i psychicznej. Jak powrót na matę wyglądał w obu perspektywach? Czy kobiece rozregulowane hormony dawały o sobie znać a ciało odmawiało posłuszeństwa? No i jak sobie z tym radziłaś?
Powrót do formy był dla mnie prawdziwą wojną! Oczywiście po porodzie była to najtrudniejsza rzecz jaka mnie spotkała. Przede wszystkim była to chyba bitwa psychiczna, bo moje ciało było przyzwyczajone do wysiłku, więc zakwasy i ból towarzyszący na treningu nie był mi obcy. Jednak świadomość, że zadyszka pojawia się już po przebiegnięciu kilku metrów była straszna. Często miałam dość i myślałam, że nigdy nie uda mi się wrócić do formy. Jednak mój wspaniały chłopak mocno mnie wspierał i dopingował. Zabieraliśmy małego z nami na matę, Alan grzeczne leżał a my mogliśmy potrenować.
Miałaś jakieś dziwne zachcianki w trakcie ciąży? Ogórki ze śmietaną, szynka z Nutellą albo kiszona kapusta w kilogramowych ilościach jedzona o piątej nad ranem?
Na szczęście dla mojego chłopaka nie miałam żadnych zachcianek o dziwnych porach.
Wiele kobiet po ciąży staje się takimi „matkami-polkami”, które przestają o siebie dbać, realizować swoje marzenia i poświęcają się tylko praniu, sprzątaniu i opieką nad dzieckiem. Jak myślisz co jest tego powodem i czy mogłabyś w jakiś sposób zachęcić kobiety do tego, żeby nie rezygnowały z siebie?
Opieka nad dzieckiem i domem to naprawdę jest robota na pełen etat, więc wydaje mi się, że głownie dlatego kobiety rezygnują ze swoich marzeń, po prostu nie mają już na to siły. Ja również stałam się chyba trochę taką „Matką-Polką”, bo wszystkie te obowiązki związane z domem i małym muszę wykonywać. Dla mnie pójście na trening jest bardzo dobrym odpoczynkiem psychicznym po całej tej domowej gonitwie. Wreszcie mam chwilę dla siebie, mogę rozładować emocje, wyżyć się trochę i do domu wracam w dużo lepszym nastroju. Taka chwila bez dzieci i domu jest potrzebna każdej kobiecie. Niezależnie jaka to będzie forma aktywności, gorąco polecam wszystkim mamom trening jako odskocznię od obowiązków.
W telewizji, Internecie czy nawet na bilbordach w środku miasta pojawia się coraz więcej akcji czy haseł motywujących młode dziewczyny do tego, aby nie rezygnowały ze swoich sportowych marzeń, które w oczach najbliższych czy opinii publicznej uchodzą za „męskie”. Czy ty, jako kobieta która na co dzień lejesz po pyskach inne kobiety czy facetów na sparingach uważasz, że istnieje jeszcze podział na sport damski i męski? No i przede wszystkim jak odbierasz popularne hasło „bijesz się jak baba”? Bo u ciebie to już raczej jest komplement!
Wydaje mi się, że nie ma już podziału na sport tylko dla kobiet lub tylko dla mężczyzn. Kobiety na każdym kroku udowadniają, że takie podziały i stereotypy nie mają sensu, często nawet okazuje się, że w tych „męskich” sportach jesteśmy lepsze od nich. Moim zdaniem nikt nie powinien rezygnować ze swoich marzeń tylko dlatego, że dla innych mogą być one niewłaściwe. Dla mnie hasło „bijesz jak baba” jest bardzo dużym komplementem!
Czy w jakikolwiek sposób podejście kobiety do MMA różni się od tego, które prezentuje facet? W życiu zawsze to my podchodzimy za jednostki podchodzące do życia bardziej emocjonalnie niż racjonalnie, ale też przede wszystkim takie, które potrafią więcej wytrzymać psychicznie. Czy w sporcie jest tak samo?
Wydaje mi się, że podejście każdego do sportu jest trochę inne. Każdy podchodzi do tego po swojemu, więc podział na kobiety i mężczyzn może być trochę niewłaściwy. Rzeczywiście w kobiecych walkach możemy zaobserwować większa zadziorność i temperament.
Kiedy ja wchodzę na salę treningową albo jadę na galę to nie umiem oprzeć się delikatnej ocenie formy czy wyglądu przebywających w pomieszczeniu mężczyzn. No co, jestem kobietą i męska klata to dla mnie jak najbardziej zjawisko na tak! Czy tobie też się to zdarza? O ile oczywiście możesz na to odpowiedzieć bez narażania się na kłótnie z partnerem!
(śmiech) Oczywiście najbardziej podoba mi się muskulatura mojego faceta! Na szczęście na treningu faceci trenują w koszulkach, więc nic mnie nie rozprasza. Bardzo podobają mi się męskie mięśnie, jak mam okazję to zdarza mi się czasem zerknąć, jednak jestem w stałym i szczęśliwym związku, więc tylko jedne mięśnie podziwiam (śmiech).
Ostatnio w jednym ze spotów reklamowych pojawił się twój brat, który wystąpi w programie „Top Model”. Jak oceniasz ten krok w życiu Adama?
To jest mój brat, więc zawsze będę go wspierać w tym co robi. Adam ma jakiś plan na siebie, więc mocno mu kibicuję, żeby mu się to udało. Z niecierpliwością czekam na każdy odcinek programu.
Z tematu o ciąży przeszłyśmy na facetów, pora na kolejny, już nieco spokojniejszy wątek jakim jest czas wolny. Co robisz kiedy nie walczysz, nie przygotowujesz się do walki? Bunkrujesz się pod kocem na kanapie z kakao, czekoladą i książką, a może zabierasz rodzinkę gdzieś poza dom i spędzacie czas aktywnie?
Gdy mam trochę wolnego czasu, staram się jak najwięcej czasu poświecić synkowi i rodzinie, bo wiem, że gdy zaczynają się przygotowania do walki, trochę ich zaniedbuję. Mając małe dziecko ciężko nawet usiąść na kanapie i poczytać w spokoju książkę. Wolny czas spędzamy głównie na placu zabaw, bawialniach i tym podobnych atrakcjach dla dzieci.
Rozgadałyśmy się trochę, więc ostatnie pytanie: kto jest twoją największą życiową inspiracją? Czy to osoba, która jest związana z twoim zawodem? Może jakaś aktorka, działaczka społeczna? A może osoba która jest obecna tylko w twoim osobistym życiu?
Osobą, która najbardziej mnie inspiruje jest moja mama. Teraz, gdy sama jestem matką, widzę jak trudne jest to wyzwanie i ile wymaga poświęcenia. Wiem, że było jej bardzo trudno wychować mnie i mojego brata, bo nie należeliśmy do najgrzeczniejszych i miała z nami sporo problemów. Jestem jej bardzo wdzięczna za to kim teraz jestem i mam nadzieje, ze ona patrząc na nas, na to jak sobie radzimy w życiu, jest z nas dumna.
Bardzo dziękuję ci za ten szczery, inny wywiad i do następnego razu.
