Kilka dni temu nasza redakcja otrzymała od dystrybutora kod na grę EA Sports UFC 2. Spędziłem z tym tytułem cały weekend i w związku z tym podzielę się z czytelnikami portalu MMARocks.pl wrażeniami z gry oraz odpowiem na pytanie „warto kupić?”. Poniższa recenzja jest skierowana zgodnie z profilem portalu dla osób mocno zaznajomionych z zawodnikami i zwrotami związanymi z UFC.
Tryb kariery
Pierwsze na co powinniśmy zwrócić uwagę uruchamiając program raz pierwszy, to „tryb kariery”. EA Sports UFC 2 ma do zaoferowania kilka trybów z czego z perspektywy pojedynczego gracza, najciekawszy jest ten tryb. Oferuje on graczowi udział w losowo wybranym The Ultimate Fighterze. Można trafić na fikcyjne zestawienie trenerów TUF-a oraz takie co się już odbyło w rzeczywistości. Osobiście natrafiłem najpierw na reality show w którym trenerami byli Rory MacDonald z Robbiem Lawlerem, ale później udało mi się wylosować Conora McGregora z Urijahem Faberem. W trybie tym możemy stworzyć nowego zawodnika nadając mu własny wygląd i cechy lub możemy wybrać któregoś z naszych istniejących już ulubieńców z pełnej dostępnej w grze listy ponad 250 fighterów. Można więc wybrać przykładowo Joannę Jędrzejczyk, Jana Błachowicza czy nawet któregoś z obecnie panujących mistrzów, tworząc tym samym alternatywną historię dywizji. Po walce eliminacyjnej nasze zmagania są oceniane przez obu trenerów, po czym tak jak to ma miejsce w rzeczywistości, zostajemy wybrani przez jednego lub drugiego. W moim przypadku Conor McGregor ocenił mnie wyżej niż Urijah Faber, zapewne dlatego, że pojedynek rozgrywałem w stójce i w tej płaszczyźnie skończyłem rywala; mogę zatem domniemywać, że jeśli rozegramy eliminacyjny bój podobnie do stylu walki jednego z trenerów, to automatycznie uzyskujemy jego większą aprobatę. Po stoczeniu kilku walk i zostaniu zwycięzcą TUF-a, zostałem automatycznie zakontraktowany przez UFC i od tego momentu zaczyna się najlepsza zabawa, bo nasza postać musi sobie utorować drogę na sam szczyt! Zaczynamy w okolicach pięćdziesiątego miejsca w rankingu i naszym celem jest oczywiście TOP 10, a później walka o pas.
Przeciwnicy, którzy staną nam na drodze, scharakteryzowani są pod kątem sportów z których się wywodzą lub które dominują w ich stylu. Możemy więc w ofertach starć, wybierać między zawodnikami wywodzącymi się z karate, judo, muay thai czy walczyć z kimś wszechstylowym, wywodzącym się już bezpośrednio z MMA. Przed konfrontacją nasza postać przechodzi obozy przygotowawcze, w których poprawia sobie statystyki i to od gracza zależy w jakie płaszczyzny pójdą dodatkowe punkty. Stójka, klincz i grappling są rozszczepione na dodatkowe podkategorie, dlatego należy mądrze rozporządzać punktami, bo oczywistym jest, że nie będziemy dobrzy we wszystkim. Obozy przygotowawcze nie tylko podwyższają nam statystyki, ale również przyswajają nas do określonych czynności, które na pewno będziemy wykorzystywać w grze. Jest to więc trening nie tylko naszego digitalnego zawodnika, ale również trening przydatny dla nas samych – im więcej razy przetrenujemy ofensywę w parterze, tym lepiej będziemy ją wykorzystywać w 'prawdziwej’ walce. Tryb kariery dla pojedynczego gracza to zabawa na długie godziny a nawet dni.
Mechanika
Jeśli o samą mechanikę walki chodzi to obecnie recenzowany tytuł (podobnie jak poprzedni), działa na silniku o nazwie IGNITE. W poprzedniej wersji gry, kolizja obiektów była bardzo dobra, ale czasami zawodnicy zachowywali się naprawdę dziwnie i przy 'nieprzewidzianym’ upadku, potrafiło ich poskręcać w groteskowy sposób. W drugiej części gry nie zauważyłem tego typu błędów. Nie tylko kolizje zostały poprawione tak, że cios, który doszedł 'widocznie’ zmienia pozycję głowy rywala, ale też w przeciwieństwie do poprzedniej części zawodnicy w końcu zaczęli poruszać się na nogach jak przystało na ich wagę. Grę pozbawiono wielu przekłamań, poprawiono znacznie fizykę i dodano ciosom konkretnej mocy. Zapomnij drogi czytelniku o klepaniu klawiszy i zasypywaniu oponenta setką ciosów, które nic nie znaczą – tutaj każdy atak wchodzący w odpowiednie tempo potrafi zwalić rywala na plecy, a stąd już szybka droga do przerwania przez sędziego. Druga sprawa, że potężne techniki mogą rozłożyć już nieszczęśnika w miejscu uderzenia i nie trzeba już dobijać. Ciosy są też spersonalizowane, czyli jeśli Jones używa obrotowych łokci, to są one dodane do gry, a sam zawodnik wykonuje je w swój własny, specyficzny sposób. Zawodnicy naprawdę poruszają się tak jak to czynią w prawdziwym oktagonie i wielką radość sprawiało mi odtwarzanie nokautów czy poddań z których słyną najgłośniejsze nazwiska tego sportu. Dzięki zastosowanym efektom pokroju lekkiego wstrząsu ekranu i odpowiedniego dźwięku uderzenia, naprawdę czuć moc uderzeń. Momentami, zwłaszcza przyglądając się powtórkom, można wręcz poczuć ból na obitej właśnie wątrobie. Tak dobrze wszystko wygląda. Fizyka upadków zaliczyła solidny progres. Zwalony z nóg rywal, potrafi padać na matę bardzo przekonująco (choć zdarzają się przesadzone fikołki, ale bardzo rzadko – miałem tylko jeden przesadzony „fik” do tyłu). Naprawdę czuć impakt uderzenia gdy latającym kolanem trafimy w odsłoniętą szczękę przeciwnika.
Prawdziwy kunszt programistów kolizji obiektów i grafików, można ujrzeć właśnie w powtórkach na których dokładnie widać grymas oponenta otrzymującego cios oraz fizykę i „wagę” ciosów – odstępy między naszą pięścią, a żuchwą tego z kim walczymy, są milimetrowe. EA Sports UFC 2 to jedna z nielicznych gier w których powtórkami można się naprawdę delektować. Na osobną wzmiankę zasługuje system zniszczeń na ciele. Po celniejszych uderzeniach ciało pokrywa się sugestywnym rumieńcem, który następnie przechodzi w siną ozdobę, albo i nawet w krwawą mozaikę – jeśli zbyt często będziemy obijać komuś twarz. Gra pod kątem wizualnym wygląda naprawdę dobrze i można się wczuć.
Sterowanie
Trzeba wspomnieć też o sterowaniu, a jest ono bardzo intuicyjne. Mocno usprawniono klincz. Teraz gdy wejdziemy w uścisk z przeciwnikiem, pojawiają się opcje jakie mamy do wyboru z danej pozycji. Przesunięcie prawą gałką pada w jedną stronę, uaktywni procedurę zapełniania się paska i gdy pasek osiągnie 100 %, to nasza postać przechodzi pozycję. Jeśli ktoś ogarnia w znacznym stopniu grappling, to będzie miał sporą radość w wybieraniu najbardziej optymalnych i dominujących pozycji tak w klinczu jak i w parterze. A w klinczu/parterze możemy iść w ciosy/kolana oraz rzuty/poddania – to gracz decyduje jak najlepiej wykorzystać sytuację. Grappling oraz praca w klinczu stały się więc o wiele czytelniejsze i przyjazne graczowi. Nie ma tu już elementu losowości jak to było w pierwszej części. Jeśli o stójkę chodzi, to mamy (biorąc pada od Playstation 4): Blok wysoki pod R1, blok niski pod R2, zwody mamy przytrzymując L2, silne uderzenia przytrzymując L1. Kwadrat i trójkąt to ciosy ręką, X i kółko ciosy nogą. Oczywiście wszystko to można mieszać z ruchem gałki pada i w ten sposób nagle jeden przycisk może być podporządkowany pod kilka uderzeń. Stójka zatem jest czytelna, intuicyjna i bardzo prosta. Ciosów można się więc łatwo wyuczyć, ale i tak cała reszta zależeć będzie od naszego wyczucia czasu i dystansu, oraz umiejętności unikania ciosów, tudzież ich parowania – także pomimo prostych założeń, gra na poziomie zaawansowanym, będzie wymagała sporych umiejętności od gracza i grając na „pałę” nikt nie będzie miał prawa nic wygrać.
Warto też docenić mały ukłon twórców w stronę kanapowej społeczności sięgającej po pada głównie przy piwku i w towarzystwie kumpli mających nikłe pojęcie o konsoli i mieszanych sportach walki. Oddano nam bowiem do zabawy tryb „nokautów” w którym postacie zostają zaopatrzone w paski życia niczym w rasowej bijatyce i tryb ten charakteryzuje się brakiem grapplingu. Wszystko sprowadza się więc do prostego obijania przeciwnika, póki jego paseczek nie zniknie. Liczą się: siła ciosu, czystość trafienia i po raz kolejny umiejętność unikania „cepów”, którymi obdarowywać nas będzie oponent. To właśnie w tym trybie można zaobserwować na jak wiele sposobów możemy znokautować rywala. W praktyce walki sprowadzają się do dwóch-trzech szybkich rund, zamiast długiej walki w pełnym wymiarze czasowym. Tym sposobem pad może wędrować z rąk do rąk po zaledwie dwóch minutach rozgrywki. Gra została wyposażona również w inny niesamowity tryb, jakim jest „wydarzenia na żywo” i będzie można w nim typować aktualne gale UFC oraz wygrywać nagrody za dobre trafienia!
Większych wad tytułu nie zauważyłem. Jest po prostu lepiej, więcej i 'miodniej’ niż było w EA Sports UFC. Każdy fan znajdzie tu coś dla siebie. Weteran bijatyk dobry, nielosowy system, dający sporo frajdy w grze z drugim graczem, a amator naparzankę w której w trybie nokautów będzie mógł obijać mordy nielubianych zawodników. Jest Joanna Jędrzejczyk, jest też Jan Błachowicz, którym zdążyłem już zdobyć mistrzostwo świata i obronić pas. Czy więc warto kupić EA Sports UFC 2? Jeśli dobrze bawiłeś się drogi czytelniku z pierwszą częścią – warto, warto i jeszcze raz warto. Jeśli średnio bawiłeś się jedynką, to w najnowszej grze powinieneś się bawić znacznie lepiej, bo jest to wersja udoskonalona, wypolerowana i dająca nowe pokłady radości – takie, o których pierwowzór mógł tylko pomarzyć. Jeśli jednak nie czułeś radości płynącej z tego co wcześniej nam podano na tacy, to i tu tego nie poczujesz i gatunek bijatyk pewnie nie jest dla Ciebie. A dla tych, którzy nigdy nie grali w żadną grę traktującą o MMA: EA Sports UFC 2 jest produktem po który mogą sięgnąć osoby, które chcą dopiero zaznajomić się z marką. Dla nas fanów, jest to więc tytuł, po który możemy sięgnąć i z którego na pewno będziemy zadowoleni.
A na koniec zapraszam do zapoznania się z moimi zmaganiami w grze, czyli: „Niesamowita alternatywna historia Jana Błachowicza!” – bo właśnie takie scenariusze można tworzyć w grze!
