Chris Weidman osiągnął już sporo w swojej karierze zawodowej. Nie tylko zdobył was mistrzowski wagi średniej UFC, ale też jako jedyny człowiek pokonał dwukrotnie byłego dominatora dywizji Andersona Silvę. Po pokonaniu „Pająka”, Chris bronił pasa przeciwko Vitorowi Belfortowi oraz Lyoto Machidzie. W obu tych walkach wyszedł zwycięską ręką. 12 grudnia 2015 roku, stoczył czwartą obronę, a jego przeciwnikiem był Luke Rockhold, któremu Weidman już nie podołał. W poniedziałek Chris po raz pierwszy szerzej zabrał głos, komentując tę porażkę na antenie podcastu The MMAHour:
To jak się czułem po tej przegranej, to było jak do tej pory najbardziej surrealistyczne uczucie jakie doświadczyłem. Czułem się jakby to był jakiś zły sen; chciałem się położyć i po prostu sprawić, żeby ta walka się nie odbyła. Jednak teraz, emocjonalnie oraz mentalnie, czuję się bardziej pogodny niż kiedykolwiek. To było dobre doświadczenie dla mnie. Mogę przypomnieć sobie milion rzeczy w tej walce, które mógłbym inaczej rozegrać, ale naprawdę cieszę się, że przegrałem. Czuję, że gdybym wygrał tamten bój – jeśli jakoś znalazłbym sposób na pokonanie Luke’a – nie miałbym tej okazji, którą mam dzisiaj, by dojrzeć jako zawodnik i w pełni osiągnąć swój potencjał. Teraz czuję, że mam możliwość zmian, które chciałem wprowadzić już od lat. Chodzi o to, że nie chcesz zmieniać czegoś, co nie jest zepsute, więc tego typu myślenie powstrzymuje cię przed dokonywaniem zmian. Teraz czuję swobodę, jakiej nigdy nie czułem w kwestii zmian i usprawnień, których chcę dokonać. Jestem naprawdę podekscytowany na to co przyszłość przyniesie. Czuję, że to wszystko sprawi, że narodzi się we mnie zupełnie nowa bestia i nie mogę się doczekać, by ją wypuścić w kolejnej walce.
To było nierealne. Dziwne było przegrać. Ale krótko potem, uświadamiasz sobie: „wiesz co? To jest część planu!”. Tak miało się wydarzyć. Był lepszym zawodnikiem tamtej nocy i jest milion rzeczy, które mogłem inaczej zrobić w czasie walki i w czasie przygotowań. Ale niczego nie żałuję. Naprawdę. Ponieważ teraz mam możliwość powrócić jako lepszy zawodnik. Gdybym wygrał, nie sądzę, że przyczyniłoby się to do mojego progresu. Zatrzymałbym się na pewnym etapie z tymi samymi ruchami i technikami w ramach powiedzenia: „nie jest zepsute – nie naprawiaj”. Gdy jest się niepokonanym przez tak długi czas, naprawdę wydaje się, że człowiek nie potrzebuje zmian. Teraz jestem wolny i mogę robić, i usprawniać cokolwiek tylko chcę, bez wypominania sobie.
Zmiany o których Weidman mówi, nie obejmują jednak zmiany duetu z którym od Chris od lat współpracuje – mowa oczywiście Serra-Longo. Wynik pojedynku to jedno, wiele osób jednak zarzuca Chrisowi, że to przez jego nieudaną próbę obrotowego kopnięcia bocznego przegrał walkę. Weidman skomentował te głosy:
Nie żałuję, że wykonałem to kopnięcie, ponieważ jestem szczęśliwy, że przegrałem. Wszyscy mówią o tym kopnięciu jakbym wygrywał tę walkę, podczas gdy ja jechałem na dwóch cylindrach i czuję, że zasłużyłem na to by przegrać ten pojedynek – cieszę się więc, że go przegrałem (…) To nie to kopnięcie boczne jest tym za co mogę się krytykować (…) Są rzeczy, które powinienem robić, a których nie robiłem gdy znalazłem się na glebie i są powody dla których ich nie robiłem, więc dlatego jestem podekscytowany wizją zmian.
