Autor: Evangelista
Historia MMA zna wielu bad boy’ów. W samym UFC jest ich zatrzęsienie. Popatrzmy np. na Nicka Diaza. Osobnik ten nie okazuje szacunku ani swoim przeciwnikom, ani pracodawcom (olewanie konferencji prasowych). Jest to typ człowieka, który w młodości był pewnie tym chuliganem, przez którego George St-Pierre zaczął swoją przygodę ze sztukami walki. Dobitnie zacementował swoją pozycję napaścią na Jasona Millera na Strikeforce Nashville, gdy Mayhem przyszedł rzucić wyzwanie Jake’owi Shieldsowi. Typowy rozrabiaka, pierwszy do rozróby – najpierw działa, potem myśli.
Innym przykładem jest Josh Koscheck. O ile Nick z natury taki jest, to wydawać się może, że Josh wybiera sobie rolę tego, którego wszyscy nienawidzą. Ma paskudne usposobienie, fauluje podczas swoich walk, a co gorsza prowokuje swoich przeciwników do fauli – czego przykładem były czułe słówka wyszeptane do uszu Paula Daley’a, które przyczyniły się do haniebnego uderzenia po gongu. Przysłowiowy „Pudel” robi wszystko co w jego mocy, by być jednym z najbardziej nielubianych zawodników w UFC.
Jednak zupełnie inna kwestia przedstawia się w sytuacji Brocka Lesnara. Żeby opisać tego człowieka, musimy się zagłębić w jego historię dosyć mocno.
Swoją karierę wrestlera zaczął od 2000 roku, a skończył w 2007. Te siedem lat mocno odbiły się na jego zdrowiu. Brock powtarzał, że od lat czuje ogromne bóle kręgosłupa, żeber i szyi. Gdy został po raz pierwszy mistrzem WWE, sześć miesięcy występował na ringu z pękniętymi żebrami. Wszystko ze względu na niedawno zdobyty tytuł mistrzowski. Nie można było zrobić sobie przerwy, trzeba było być non-stop na chodzie. W wywiadzie dla ESPN, Lesnar rzekł również, iż nie pamięta dwóch lat życia w organizacji WWE, ponieważ cały czas był pod wpływem wódki oraz środków uśmierzających ból. Do tego wszystkiego po kilku latach i kilku pojedynkach w prawdziwej walce, doszła mu choroba zapalenia uchyłków. Brock Lesnar w wieku 34 lat był w kompletnej rozsypce.
Jednak nie to jest sensem tego tekstu. Znamy już jego kartę zdrowia i domyślać się jedynie możemy rzeczy których nie upublicznił. To co ważne, to fakt, że jak wyliczył Micah Stoll (Fighting MMA), Lesnar był największą gwiazdą PPV (pay-per-view) w historii sportu MMA. A jeśli liczyć również jego występy w wrestlingu, to globalnie mierzyć się z nim mogą tylko Floyd Mayweather Jr. oraz Oscar de la Hoya. „Bad-boy’stwo” Brocka opierało się więc w całości na tym, że wiedział jak zarabiać miliony dolarów i wykorzystywał to perfekcyjnie. Jego zachowanie jest więc ściśle uwarunkowane tym co robił przez pół życia. W wywiadach często powtarzał: „Przyszedłem z biznesu, który jest w całości nastawiony na rozrywkę” Przeniósł grę aktorską z ringu do oktagonu. By cokolwiek zarabiało na siebie, musi wzbudzać emocje – a Brock był ekspertem w tej dziedzinie.
Pamiętne jest jego znęcanie się nad kaleką Zachem Gowenem. Wykreował on więc charakter mięśniaka, brutala i człowieka, którego cieszy krzywda innych. Geniusz marketingu. Ludzie nie tylko płacili za to by zobaczyć jak w MMA radzi sobie gwiazda udawanego sportu, ale również dlatego, żeby uświadczyć odrodzenia wagi ciężkiej w UFC. Sukces ten sprawił, że z siedmiu wyników powyżej jednego miliona PPV, aż cztery było zasługą Brocka. Magazyn ESPN obliczył, że jego zarobki za rok 2010 sięgnęły oficjalnie 5.4 miliona dolarów. Mając na uwadze zdrowie tego osobnika oraz to co przeżył jego organizm w WWE, logicznym jest, że jego kariera musiała być szybka i elektryzująca lub podburzająca fanów.
A jak wygląda gen antagonisty u Brocka Lesnara? Przede wszystkim trzeba sobie przypomnieć stłuczenie Franka Mira na kwaśne jabłko oraz „występ” aktorski zaraz po walce. Zaczepianie Mira, ubliżanie mu gdy walka się zakończyła i wywiad z Joe Roganem w którym wyśmiał sponsora UFC, piwo Bud Light. Nie mówiąc już o pokazaniu środkowego palca wszystkim kibicom i telewidzom. Od tego momentu Brock stał się antagonistą numer jeden w wadze ciężkiej, a publiczność łyknęła haczyk aż miło.
Książkowym przykładem jest tutaj też analiza zachowania po przegranej. Gdy Fiodor Jemieljanienko przegrał swój pamiętny pojedynek, pierwsze co zrobił, to próbował zorganizować rewanż z Fabricio Werdumem. Natomiast gdy Brock zaliczył dotkliwą porażkę (w przeciwieństwie do pierwszej walki z Mirem, gdzie przegrał przez brak doświadczenia), to zamiast rewanżu i chęci odzyskania pasa mistrzowskiego, zaczął wyzywać Roy’a Nelsona na pojedynek. Dziennikarz Jonathan Snowden (bloodyelbow) zinterpretował to jako mentalność osiłka, który po porządnym laniu szuka sobie łatwej ofiary na której mógłby odbudować swój wizerunek brutala.
Wydawać się to może nieco naiwne, a może nawet nierealne, ale Brock przez całą swoją karierę nie robił nic innego jak tylko grał swoją grę. I nie było by w tym nic nierzeczywistego, gdyby nie fakt, iż robił to na dwóch płaszczyznach kariery. Czyli jednym charakterem podbił wrestling i MMA. Bad-boy’em trzeba umieć być. Brock osiągnął maksymalny poziom w statystykach tej umiejętności, a przynajmniej zrównał się z obecnie panującym „urodzonym” rozrabiaką, Nickiem Diazem.
Ludzie z genami antagonisty są tak samo potrzebni jak ci z genami bohaterów. Nie ważne czy wspieramy szlachetną osobowość czy chama bez zasad. Czym by był jeden typ bez drugiego? W każdej powieści, bajce, filmie musi istnieć podział na dobro i zło. Ktoś musi być podły, by istniała przeciwwaga. Mając skromnych Fiodorów i Mamedów, logicznym jest, że biznes potrzebuje przeciwników dla nich. Kogoś kto nie miałby szacunku i pokazywał najgorszą buńczuczność i brak ogłady. I teraz dopiero można docenić i pożałować idei pojedynku Fiodor vs. Brock. Nie tylko chodziło tu o konfrontację umiejętności, ale i liderów pewnych schematów osobowościowych. Bohater vs. Antagonista.
Fakty są jednak takie, że bycie bad boy’em opłaciło się Brockowi Lesnarowi jak mało komu. Swego czasu był on najlepiej opłacanym zawodnikiem w MMA zważywszy jeszcze na fakty, że nie był on ani jednym z lepszych rzemieślników w swoim fachu, ani nie był szczególnie aktywny. Istnieją jeszcze tacy fighterzy jak Cheal Sonnen czy Michael Bisping o którym Jason Miller raz powiedział “Od kiedy Osama Bin Laden nie żyje, teraz Bisping jest najbardziej znienawidzonym człowiekiem w USA”. Ich gen antagonisty również jest wart szczegółowego opisania, jednak dzisiaj skupiliśmy się na Brocku i jego niezwykłej karierze, która na dobre wyszła UFC oraz jemu samemu.
























