UFC 201 nie miało nawet w połowie takiej promocji, co jubileuszowe UFC 200, ale okazała się być znacznie lepszą galą. Niemal każda walka dostarczyła emocji, zwłaszcza nam – fanom MMA z Polski. Niestety, Damian Grabowski rozczarował na całej linii, za to Karolina Kowalkiewicz dzięki niezłomności i sercu do walki wygrała z solidną Rose Namajunas i napełniła nasze serca dumą.
Bolesne rozczarowanie
„Polski Pitbull” nie zawalczył tak, jakby miał sugerować to jego pseudonim. Potwierdziły się obawy kibiców, którzy mieli wątpliwości co do efektów przygotowań Polaka do boju o „być albo nie być” w największej organizacji MMA świata. W 2016 roku ciężko osiągnąć sukces, jeśli jest się samemu sobie trenerem i sparuje się niemal wyłącznie tylko z własnymi podopiecznymi. Kolejna porażka przez szybki, brutalny nokaut znacząco obniży notowania „Graby” w UFC. Prawdopodobnie zostanie zwolniony z kontraktu i będzie musiał szukać nowego pracodawcy. Kto jednak skusi się na zatrudnienie zawodnika w tak wątpliwej formie? Jeśli Polak nie ma zamiaru nic zmieniać w swoim podejściu do treningu, to nie powinien się później dziwić, że kibice nie będą już go więcej chcieli oglądać w klatce. Nie mam zamiaru wysyłać Damiana na emeryturę – to jeszcze nie tak „stary” zawodnik jak na kategorię, w której walczy. Ale, na Boga, coś trzeba zmienić!
Nieprzewidywalność Mieszanych Sztuk Walki
Niedługo po Polaku do oktagonu wszedł czarny koń Ultimate Fighting Championship, Nikita Krylov. Wyszydzany po fatalnym debiucie w organizacji, zawodnik z Ukrainy wziął się za siebie i idzie jak burza, rozprawiając się z kolejnymi rywalami. Gdyby ktoś mi dwa lata temu powiedział, że Ukrainiec będzie miał w UFC pięć zwycięstw z rzędu, to puknąłbym się w czoło. Młotkiem. Występujący niegdyś pod wymownym pseudonimem „Al Capone” zawodnik dokonał niebywałego progresu umiejętności i wbija się do pierwszej piętnastki kategorii półciężkiej. Teraz chętnie bym go zobaczył z Jimim Manuwą, jeśli ten wyleczy kontuzję. Inną ciekawą opcją jest Mauricio „Shogun” Rua.
Powrót w wielkim stylu
Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co Jake Ellenberger zrobił z Mattem Brownem. Szybko okazało się, że nowa fryzura „Nieśmiertelnego” na wzór Chucka Liddela nie dodała mu mocy. Ellenberger niedawno zmienił klub – przeniósł się od trenera Rondy Rousey, Edmonda Tarverdyana do Kings MMA i mamy efekty. Jake wyglądał jak za czasów swojej świetności, a jeszcze chwilę wcześniej był o krok od zwolnienia z UFC. Jest teraz kilka ciekawych opcji dla „Juggernauta”. Nie miałbym nic przeciwko jego walce z Gunnarem Nelsonem.
„Polish Power”
Emocje po walce Ellenbergera nie zdążyły wygasnąć, a już do oktagonu wchodziła Karolina Kowalkiewicz. Pojedynek był świetny. Zresztą, co tu dużo mówić – bonus za „Walkę Wieczoru” nie wziął się znikąd. Można się przyczepić do słabej defensywy Polki, do tego że w jej ciosach brakowało trochę mocy, ale… Cieszmy się chwilą, bowiem na horyzoncie pojawia się starcie o pas mistrzowski wagi słomkowej z Joanną Jędrzejczyk! Niesamowita sprawa dla polskiego MMA. Dwie Polki w starciu o tytuł największej organizacji MMA na świecie – jak to wspaniale brzmi. Naprawdę, odłóżmy ocenę szans na bok. A co jeśli Dana White i spółka będą chwili zorganizować to starcie na gali w Polsce? O to apelujmy w mediach społecznościowych zamiast wylewać gorzkie żale na temat małych szans Karoliny na zwycięstwo. Mówi się, że Jędrzejczyk, zamiast z Kowalkiewicz, mogłaby się zmierzyć ze zwyciężczynią boju Joanne Calderwood z Jessicą Andrade, ale… „who cares”?
Tą ręką zabijam, a tej sam się boję
No i nadeszła pora na ocenę walki wieczoru. Tyron Woodley, zawodnik z najlepszą rzeźbą mięśni w swojej dywizji, nie tylko dobrze się prezentuje na ważeniach, ale też w oktagonie potrafi zrobić doskonały użytek ze swoich kończyn. Wielu spekulowało, że styl walki Robbiego Lawlera będzie wodą na młyn „T-Wooda”, ale myśli o detronizacji króla wagi półśredniej pojawiały się bardziej z tyłu głowy, zamiast wysuwać się na pierwszy plan.
Teraz naturalnym pretendentem do pasa mistrzowskiego wydaje się Stephen Thompson i wielu chciałoby tej walki, ale nie sam główny zainteresowany. Ten proponuje… Nicka Diaza. Apeluję do tych, którym się ten pomysł podoba – nie róbmy z MMA cyrku! Wystarczy dziwacznych pomysłów pokroju tych z McGregorem czy Bispingiem. „Wonderboy” zdecydowanie bardziej zasłużył na walkę o tytuł od powracającego z zawieszenia Diaza. Jedynym zawodnikiem, który oprócz Thompsona pasowałby do zestawienia z Tyronem jest Georges St-Pierre, który podobno ma wracać do MMA, w co osobiście nie wierzę. Następny w kolejności jest zwycięzca boju Carlos Condit kontra Demian Maia. Teraz dajmy szansę „Wonderboyowi” zamiast szukać na siłę „money fights”.
