MMA Rocks! Wiadomości ze świata MMA i UFC.

Mauricio Milani Rua urodził się 25. listopada 1981 roku w Kurytybie. Trening sztuk walki rozpoczął stosunkowo późno – w wieku 15-tu lat zaczął trenować muay-thai natomiast dwa lata później rozpoczął naukę brazylijskiego jiu-jitsu. Idąc śladami swojego starszego brata – Murilo – Mauricio wstąpił do słynnej akademii Chute Boxe gdzie rozpoczął treningi MMA między takimi sławami jak Wanderlei Silva.

Zawodowy debiut młodszego z braci Rua miał miejsce 8. listopada 2002 roku, wtedy to podczas Meca World Vale Tudo 7 wysokim kopnięciem odesłał do krainy snów Rafael’a Capoeira’e. Kolejne dwa pojedynki stoczył na następnych galach tejże organizacji i tam też właśnie (stopując Angelo Antonio) zaprezentował światu swą późniejszą „firmową akcję”, która przez długi czas uważana była za jego najpotężniejszą broń. Mowa oczywiście o stompach i sooccerkickach, z których Rua – jak mało który zawodnik – potrafił zrobić nie tylko narzędzie destrukcji ale także w pewien sposób podporządkował mu pozostałe aspekty swej gry. Trzecią ofiarą „Shogun’a” w Meca był uznany Evangelista Santos, którego Mauricio – podobnie jak poprzednich oponentów – pokonał już w pierwszej rundzie (TKO).
Poskromienie „Cyborga” otwarło Brazylijczykowi drogę do organizacji IFC, gdzie 6-tego września 2003 startuje w turnieju wagi półciężkiej. W ćwierćfinale pokonuje Erik’a Wanderley’a (TKO w drugiej rundzie) jednak półfinałowy przeciwnik, późniejszy zwycięzca całego turnieju – nieporównywalnie bardziej doświadczony Renato Sobral – okazuje się być lepszym i poddaje Rua’ę duszeniem gilotynowym w trzeciej rundzie.

Pomimo przegranej walki Mauricio zwraca na siebie uwagę japońskich promotorów, którzy zamierzają niebawem ruszyć z serią mniejszych gal PRIDE (cykl Bushido) tym samym piąty październik tego samego roku bez wątpienia jest datą w której zaczyna się kolejny etap w karierze „Shogun’a”. Podczas Pride Bushido 1 w pierwszej rundzie Rua stompami zatrzymuje Akirę Shoji, i tą tendencję (zwycięstwa w pierwszej rundzie uzyskane dzięki stompom, soocerkickom i uderzeniom w parterze) utrzymuje przez kolejne cztery walki stopując kolejno Akihiro Gono, Yasuhito Namekawa’e, Hiromitsu Kanehara’e, oraz – w pierwszej rundzie MW GP – Quinton’a Jackson’a.

Wyżej wymieniony turniej, czyli 2005 PRIDE middleweight grand prix (przypominam, że waga MW PRIDE to limit – 205 funtów) okazał się jednym z najlepszych jakie japoński kolos zorganizował i bezdyskusyjnie przeszedł do historii PRIDE i całego MMA. Na ten stan rzeczy złożyło się kilka czynników. Przede wszystkim wyśmienita obsada. Do turnieju stanęła ówczesna śmietanka wagi średniej (min. Rogeiro Nogueira, Dan Henderson, Wanderlei Silva, Vitor Belfort, Alistair Overeem, Kevin Randleman, Kazuhiro Nakamura, Ricardo Arona, Dean Lister, Kazushi Sakuraba, Igor Vovchanchyn, czy wspomniany w ostatniej linijce poprzedniego akapitu – Quinton Jackson).
Następnym elementem dodającym całemu grand prix niezapomnianego smaczku była toczona w tle wojna pomiędzy dwoma największymi brazylijskimi teamami (Brazilian Top Team i Chute Boxe) a samo zakończenie GP, czyli sensacyjna wygrana efektownie walczącego Kurytybańczyka było wspaniałym zwieńczeniem całego turnieju.
W rundzie otwierającej (23 kwiecień ) Rua pokonał więc „Rampage’a”, – mszcząc tym samym swego brata, który przegrał Quintonem dwa miesiące wcześniej – w ćwierćfinale po wspaniałej bitwie zwyciężył mniejszego z braci Nogueira (26 czerwiec), natomiast w półfinale szybko zastopował Alistair’a Overeem’a po czym w finale jeszcze szybciej rozprawił się z Ricardo Arona’a (28. sierpień, obie walki zakończone w pierwszej rundzie).
Po tak niesamowitym triumfie w świadomości fanów „Shogun” jawił się jako największy talent ówczesnego MMA, ktoś, kto po odejściu legendarnego Wanderlei’a Silva’y zasiądzie na tronie kategorii do 93 kg i podobnie jak on nie zejdzie z niego przez długie lata.

Los miał jednak inne plany odnośnie „Shogun’a” i znacząco pokrzyżował jego szybka drogę na szczyt middleweight. Kiedy podczas PRIDE 31: Unbreakable (22. luty 2006) Rua staje naprzeciw podstarzałego Mark’a Coleman’a nikt nie przewiduje innego zakończenia niż szybkie TKO na korzyść Mauricio. Zgodnie z przypuszczeniami walka kończy się szybko – już w pierwszej rundzie – jednak wynik starcia był szokiem dla wszystkich fanów mieszanych sztuk walki. Rua będąc obalonym przez Coleman’a upada tak niefortunnie, że łamie rękę i nie jest w stanie podjąć dalszej walki w efekcie przegrywa przez TKO. Burda jaka wybuchła na ringu po gongu z pewnością jest jednym z najbardziej charakterystycznych bad blood’ów japońskiego MMA, a sam „Shogun” w wyniku kontuzji musiał pauzować kilka miesięcy. Mauricio na ring powraca 10. września ’06 w pojedynku z Cirille’em Diabate, którego stompami zatrzymuje w pierwszej rundzie. W następnej walce, podczas pierwszej gali PRIDE w USA (PRIDE: The Real Deal, 21. październik ’06) Rua zmusza do odklepania (kneebar) Kevin’a Randleman’a natomiast podczas gali sylwestrowej zwycięża decyzją Kazuhiro Nakamura’ę. Druga gala w stanach (PRIDE: Second Comming, 24-ty luty 2007) przynosi „Shogun’owi” szybkie KO na Alistair’rze Overeem’ie i na tym pojedynku kończy się wieszczona Mauricio przez wszystkich droga na szczyt. Przynajmniej na kilka lat.

Kiedy japoński gigant niespodziewanie upada Rua – podobnie jak większość zawodników PRIDE – przechodzi do UFC, które szybko wyrasta na największą organizacje świata. 22. września 2007 „Shogun” po raz pierwszy w karierze przekracza próg oktagonu UFC. Jego rywal, zwycięzca pierwszego sezonu The Ultiamte Fighter’a  – Forrest Griffin – mimo iż uznawany jest za dobrego zawodnika z góry skazywany jest na porażkę. „Shogun” w LHW – podobnie jak „Cro Cop” w HW – typowany była na tego który z przytupem rozgromi całą ówczesna czołówkę UFC i szybko zdobędzie pas organizacji. Analogicznie jak w przypadku Filipovic’a i debiut Brazylijczyka był wielkim rozczarowaniem. Rua szybko stracił siły i w oktagonie był jedynie kontrastem dla znakomicie przygotowanego Griffin’a. Ostatecznie w trzeciej rundzie Forrest zapina szczelne RNC zmuszając Mauricio do trzykrotnego klepnięcia w podłoże.
Złośliwy los po raz kolejny dał o sobie znać, gdyż w czasie walki Mauricio odnowiła się kontuzja kolana, której nabawił się podczas przygotowań w wyniku czego musiał przejść poważną operację i do walk powrócił dopiero w styczniu 2009! Zapewnienia, że zmiana gymu (w 2008 roku opuścił Chute Boxe i wraz z bratem założył swą własna akademie – Universiade Da Luta – na Kurytybie) spowodowała, iż będzie przygotowany na 100% okazały się być bez pokrycia. Będący jedną noga na emeryturze Mark Coleman (17-tego stycznia podczas gali w Dublinie doszło do rewanżu obu zawodników) sprawił „Shogun’owi” nie lada problemy a sam pojedynek był jedną z najbardziej żenujących walk dekady. O ile przygotowanie kondycyjne – a właściwie jego brak – dziadka Colemana można jeszcze zrozumieć, o tyle fakt, iż Rua słaniał się na nogach już po dwóch minutach walki jest niezrozumiały i godny potępienia. Gromy jakie z ust fanów zleciały na Brazylijczyka mimo wygranego (TKO pod koniec trzeciej rundy) pojedynku były zatem jak najbardziej uzasadnione.

Podczas UFC 97 w Montrealu formę „Shoguna” przetestować miał wieloletni mistrz LHW UFC – Chuck Liddell. Będący u schyłku kariery „Iceman” stawiany był w roli faworyta, jednak przygotowanie Brazylijczyka było w tej walce nieporównywalnie lepsze niż z pojedynku z Coleman’em i ostatecznie Mauricio już w pierwszej rundzie znokautował przeciwnika.
Wydawało się, że Rua jest na dobrej drodze do powrotu do formy z PRIDE, jednak największy sprawdzian miał przyjść szybciej niż się spodziewano.
Świeżo koronowany mistrz wagi półciężkiej – niepokonany Lyoto Machida – potrzebował oponenta. Matchmakerzy UFC z braku innych rywali „wolnych” w najbliższym terminie (24. październik 2009) postanowili zestawić go z mającym dobrą prasę po znokautowaniu legendy oktagonu „Shogunem”.
Praktycznie nikt nie dawał w tej walce szans Mauricio, ba, uważano że jego styl walki będzie wodą na młyn dla walczącego z kontry „Dragon’a”, który bardzo szybko odeśle swego rodaka z powrotem na salę treningową. Jakież było zdziwienie fanów, kiedy w niemal szachowym pojedynku Rua jako pierwszy w UFC zaczął „urywać” Machida’dzie  kolejne rundy! Doskonale obrana strategia (atakowanie pojedynczymi ciosami, i odpowiadanie kopnięciami na proste Lyoto) sprawiła, że sfrustrowany Machida momentami sam zaczął konstruować – nie zawsze skuteczne – ataki.
Co prawda po pięciu rundach sędziowie przyznali zwycięstwo „Dragon’owi” (była to jedna z najbardziej wyrównanych walk minionego roku i punktacja w każdą ze stron mogła być równie przekonująco uzasadniona) jednak śmiało można stwierdzić, że dopiero w tej walce „Shogun” pokazał swój talent.
Jako jedyny obnażył słabe punkty Machidy (min. przygotowanie kondycyjne) i – tak naprawdę – w tej walce pokazał znacznie więcej niż przez całą karierę w PRIDE. Dostrzegł to także Dana White, który zaraz po walce zapowiedział szybki rewanż obu zawodników, a dojdzie do niego już niebawem – 8-go maja w Montrealu podczas UFC 113! Jak tym razem potoczy się walka? Czy pas zmieni właściciela?

Bez względu na wynik rewanżowego starcia powrót Mauricio do świetnej dyspozycji przynosi ogromne pokłady świeżości do – i tak fenomenalnej – dywizji półciężkiej największej organizacji świata a potencjalne rewanże z „Rampage’m”, „Griffin’em, czy całkiem nowe zestawienia – np. z Rashad’em – będą niemniej emocjonujące niż druga walka z Lyoto!!