Antonio Rodrigo Nogueira urodził się z brazylijskiej miejscowości Vitoria da Conquista 2 czerwca 1976 roku. Trening sztuk walki rozpoczął w bardzo młodym wieku – mając pięć lat. Wtedy po raz pierwszy założył białe gi i zaczął systematycznie ćwiczyć judo.
Gdy Rodrigo miał jedenaście lat uległ nieszczęśliwemu wypadkowi – został potracony przez ciężarówkę. Lekarze podczas operacji musieli usunąć mu żebro oraz część wątroby, a sam Antonio spędził w szpitalu aż jedenaście miesięcy. To właśnie ta niezbyt przyjemna historia ujawniająca ogromną wolę walki Nogueiry przyczyniła się do powstania jednego z najbardziej charakterystycznych i trafnych zarazem przydomków – „Minotauro”.

W profesjonalnym MMA Nogueira zadebiutował 12 czerwca 1999 roku (na gali WEF 6), zadebiutował udanie należy dodać. Kimura w pierwszej rundzie zmusiła Davida Dodda do odklepania. Taki stan rzeczy(poddania w pierwszej rundzie) Nogueira utrzymuje przez kolejne trzy walki, zmuszając do klepania m.in. Valentijna Overeema (w pierwszej rundzie turnieju Rings: King Of Kings 1999) oraz Iouriego Kotchikine (ćwierćfinał tej samej gali). Pasmo szybkich poddań Brazylijczyka przerywa Jeremy Horn (15.01.2000, gala WEF 8), jednak nie jest on w stanie przełamać kontroli Nogueiry, w efekcie czego przegrywa decyzją sędziowską.

W półfinale turnieju Rings (26 lutego 2000) Brazylijczyk wywalcza decyzję przeciwko Andreiowi Kopylovowi, jednak w finale – podczas tej samej gali – ulega Danowi Hendersonowi (decyzja).
Podczas kolejnej gali japońskiej organizacji (Rings: Millenium Combine 3) Nogeira remisuje z Tsurioshim Kohsaką, natomiast w październiku tego samego roku bierze udział w następnym turnieju tejże organizacji. W pierwszej rundzie(09.10.2000) poddaje balachą kolejno Achmeda Labasanova i Kiyoshi Tamurę, natomiast w drugiej (24 luty 2001) pokonuje Volka Hana, Hiromitsu Kaneharę oraz po raz drugi Valentijna Overeema, zdobywając tytuł mistrza Rings.

Po tym triumfie Nogueira związuje się z japońskim gigantem – organizacja PRIDE FC – i już 29 lutego podczas PRIDE 15: Raging Rumble poddaje duszeniem trójkątnym Gary’ego Goodbridge’a.
Już podczas kolejnej gali PRIDE (PRIDE 16: Beasts From The East) staje naprzeciw utytułowanego Marka Colemana – zwycięscy dwóch turniejów UFC, pierwszego mistrza wagi ciężkiej tejże organizacji oraz mistrza Open Weight GP PRIDE.
Bardzo szybko okazuje się jednak, że grappling Nogueiry jest kilka poziomów wyżej aniżeli umiejętności parterowe Colemana, który zostaje poddany efektownym duszeniem trójkątnym z przejściem do balachy już w pierwszej rundzie.
Trzeciego listopada 2001 dochodzi do walki(o pierwszy tytuł mistrza wagi ciężkiej PRIDE)pomiędzy Nogueirą a faworytem tłumów – Heathem Herringiem. Ze starcia zwycięsko wychodzi Brazylijczyk i zostaje pierwszym mistrzem HW PRIDE FC.
Podczas kolejnych pięciu walk w PRIDE (oraz jednego epizodu w UFO Legend) Nogueira pokonuje kolejno Easona Inoue (poddanie), Sanae Kikute (KO), wielkiego Boba Sappa (poddanie), Schemmy’ego Schilta (poddanie) oraz rewanżuje się Danowi Hendersonowi (submission).

16 mar
ca 2003 przynosi światu MMA wielką niespodziankę. Nikomu wówczas nieznany Rosjanin – Fedor Emelianenko przeciwstawia się grapplingowi Nogueiry, i stosując świetne g’n’p nie daje sędziom innego wyjścia, jak przyznanie mu zwycięstwa. Tym samym Brazylijczyk traci pas mistrzowski wagi ciężkiej – i ma nigdy już go nie odzyskać.
Po tym pojedynku Nogueira wygrywa kontrowersyjna decyzją z Rico Rodriguezem, poddaje (po bardzo ciężkiej walce) Mirko Filipovica, po czym bierze udział w turnieju wagi ciężkiej PRIDE.
W pierwszej rundzie GP(25 kwietnia 2004)pokonuje Hirotakę Yokoi (anaconda choke), w drugiej poddaje Heatha Herringa (po raz kolejny widowiskowa anakonda), natomiast w półfinale wygrywa decyzją z Sergeyem Kharitonovem. Podczas walki finałowej pomiędzy Nogueira a Emelianenką zawodnicy zderzają się głowami, a walka uznana zostaje jako no contest. Trzecie brazylijsko-rosyjskie starcie ma miejsce podczas PRIDE Shockvawe ’04 i zwycięsko wychodzi z niego Fedor (decyzja).
Kolejnym oponentem Nogueiry jest debiutujący w MMA polski mistrz olimpijski judo – Paweł Nastula, którego doświadczony Rodrigo zastopował już w pierwszej rundzie.
2006 rok przynosi Open Weight GP, do którego Nogueira oczywiście przystępuje. W pierwszej rundzie szybko poddaje „Zuluzinho”, następnie daje lekcje boksu swemu rodakowi – Fabricio Werdumowi – wygrywając decyzją.  Podczas półfinału o włos przegrywa (po przepięknej parterowej batalii) z Amerykaninem – Joshem Barnettem, któremu jednak szybko się rewanżuje kilka miesięcy później.

Po upadku PRIDE Nogueira przechodzi do UFC, gdzie po raz trzeci pokonuje Heatha Herringa (UFC 73 – 07.07.2007), a następnie poddając byłego mistrza UFC – Tima Sylvię zdobywa tytuł tymczasowego mistrza wagi ciężkiej UFC. Mimo iż oba starcia zakończył na swą korzyść Nogueira, nie wyglądał w nich przekonująco. Apogeum złej formy miało miejsce podczas UFC 92 (27.12.2008), kiedy to Frank Mir trzykrotnie posłał go na deski dopisując do rekordu Brazylijczyka pierwszą przegrana przed czasem. Jak się później okazało, Rodrigo od dłuższego czasu zmagał się z gronkowcem, co było główną przyczyną słabych występów.

Ostatnia walka Nogueiry miała miejsce na UFC 102 i bez wątpienia można mówić o powrocie Brazylijczyka. Świetna walka z Randym Couturem zakończona decyzja na korzyść Rodrigo była czymś, na co fani „Minotauro” czekali od dawna.
Jeśli tylko na UFC110 Brazylijczyk pokona młodą gwiazdę (Cain Valasquez), będzie on pierwszym w kolejce do walki z mistrzem HW UFC – Brockiem Lesnarem.

 

Chief Financial Officer | Shareholder of MMAROCKS. Columnist. Does not avoid political topics. Radical for Capitalism.